وقتي مياد كه فكرش رو هم نميكني.و فكرت رو طوري متمركز حروفش ميكنه كه انگار هيچ فكري نداري! و همه ي باورهات تو اين چهار تا كلمه خلاصه ميشه.          

                                                                                                                                                                                                                               صحرا

مولاي من...

به روز هاي زيباي چشم گشودنت نزديك ميشويم دريغ ازنبودن بوي پيراهنت كه عطر زيباي گلهاي نرگس را به ما هديه كند.

به روزهايي نزديك ميشويم كه همه جا پر از شادي شعف و شور مي شود، غافل از اينكه زمين با دلي سنگين و رنجور، چشم به ابرهاي باراني دوخته است اما دريغ از يك قطره زندگي...

روزهايي كه شاخ و برگ درختان همراه زوزه هاي غمگين باد ناله ي جدايي سر مي دهند و سر تكان مي دهند.

روزهايي كه ماه به همراه ستارگانش در ميان سیاهیه سكوت روزگارش چشم به طلوع خورشيد  كرده است.

روزهايي كه همواره رودخانه مسير زندگيش را ازميان سنگ ريزه هاي نا اميدي  طي ميكند تا به اقيانوس ارزوهايش برسدامادريغ از يك لحظه توقف دركنارساحل.

روزهايي كه بنفشه ها در ميان سجاده ي معشوقانت جشن به پا كرده اند و لحظه اي در ميان اشك چشم هايشان باراني ميشوند.                                                                 

 " صحرا "

نبايد گناه جدايي را  بر گردن زمانه ي تلخ و شيرين بيندازيم،فقط كافيست هم مسير خوبي را انتخاب كرده باشيم و مواظب باد بي قرار صبا باشيم.

دست بر دامن سرد صبا كه بگذاريم گويي باز بار ديگر عشق شيرين ميشود و شيريني آن براي فرهاد معناي زندگي كردن است و اميد به شروع دوباره.

بيشتركه هم سفر و هم گذر قدمهاي تند و سريعش ميشوي سرگرداني و پژمردگي و تشويش به سراغت مي ايد اما باز خشنودي.

بيشتر كه ميگذرد خسته ميشوي از سفر گذران اين عاشق بي باك كه نمي تواند لختي به خاطر معشوق حتي در يك مكان از جاي جاي سرزمين عاشقان سكونت گزيند.

 اگردست از دستانش بكشي و او را در مسير امتحان و ازمون عشق و عاشقي قرار دهي، ميبيني كه چه ساده و زود رنگ به ابرهاي باراني مي بازد و هم مسير ابرها ميشود و معشوق را رها ميكند و مجال عشق در ميان سرزمين سرگردانيها خاموش ميشود.

خدايا: به تو پناه مي برم،در اين دنيا دريغ از هيچ شور و فريادي براي زندگي كردن،من چگونه در ميان اين ابهام سكوت مردمان روزگار به زندگي خود ادامه دهم.

خدايا: در ميان اين نگاههاي سرد و چهره هاي سايه شده ي جسم هاي مرده،كه نفس كشيدن بهانه ايست براي زنده بودن، چگونه راه بروم و لبخند خود را نثار مردمي كنم كه اميد لبخند زدن در انها خاموش گشته است.

خدايا: در ميان اين شهر شلوغ و ناله هاي مردمان شهر كه هر كدام دردي سنگين در سينه ي خود دارند به كدامين معبد! به كدامين جايگاه! از اميدهاي بي پرواي اين دخترك تنها پناه برم.

خدايا: چگونه اين سكوت تلخ زمان را بشكنم و اين تنهايي محبوس شده را در اين حصار تاريك دنيا رهايي سازم تا اميد پرواز كردن از اين شهر و مردمانش در من زنده شود.

خدايا: نمي دانم تا كي بايد در اين خانه ي تاريك و نفس هاي سرد و در ميان چهره هاي مايوس برايم واژه ي انتظار چه شيرين است كه در پي ان ازادي ازاين قفس سرد زندگي كردن باشد.

من براي تو چتري بيش نبودم. باران كه تمام شد فراموشم كردي.

تو فقط هم قدم باران ميخواستي.اما من خود باران شدم بعد از تو....

 سياهي شب بر روي آسمان تلخ شهر سنگيني ميكرد ..

 گويي ستارگان هر كدام در گوشه اي خفته بودند و كسي نبود كه روشنايي ماه را در بر گيرد.

  ماه تنها بود و در سياهي شب ظلمت بار به دنبال خورشيد انتظار طلو ع را ميكرد..

 ستاره ها خاموش تر ميشدند به خاموشي گلهاي هيجده ساله! به خاموشي لحظه اي كه اندوه بر صورت ماه جلوه گر شد.. و سكوت تلخي كه بر تمامي باغچه هاي سرسبز گل نرگس پديدار گشت..

آه! چگونه  صورت ماه چين و شكن شد؟ وقتي كه غروب ستارگان را ديد و گريه ي اسمان را.. اندوه سرد زمين را.. زوزه هاي غمگين باد را.. و فرياد هاي بي انتهاي درياها را..

 چه شد كه ديگر خورشيد طلوع نكرد و خاموشي گزيد؟ و به ديدار عشق رفت و چه شد كه همدم خود را در ميان تنهايي اسمان و خاموشي ستارگان وگريه هاي ابرهاي باراني تنها گذاشت!

به انتظارت نشسته ام.

به انتظارت همانند ثانيه هاي گذران عمرم چشم به عقربه ي دلتنگيهايم دوخته ام.

به انتظارت روزهاي عمرم را ورق ميزنم به اميد رسيدن روز بي قراريهاي گل نرگس.

به انتظارت همچنان در جاده هاي بي قراريهاي قاصدك نامه رسان همواره چشم به راهم.

خيلي وقتها كه در پياده رويي شلوغ راه مي روم.ترسي مبهم از رنگ خود دارم.

و گاهي اوقات از رنگهاي اطرافم،از صداها،از نگاههاي گاه و بي گاه برخي از مردمان روزگار.

گاهي اوقات حتي انقدر هراسان هستم كه مبادا در ميان اين رنگها،اين رنگهاي تكراري مردمان شهرم گم شوم.

رنگين كماني از چهره هاي گوناگون كه رنگ بي رنگش من را انتخاب كرده است و شايد من در ميان اين تيرگي رنگها در حال فراموشي هستم.وشايد خيلي وقت است كه از قاعده ي بازي روزگار از رنگين كمان رنگها خط خورده باشم.ورنگ من بي رنگتر از هميشه تنها وتنها مسير بي قراريهايم را طي ميكند.

مولاي من،مولاي همه ي دلباختگانت...

از تو خبري نيست واژه هاي مبهم سكوت پشت سرهم مي آيند.

خبر از دلتنگيهاي گل نرگس در صحنه ي جهان پيچيده است.

با همه ي دغدغه هايي كه داريم و دل مشغله هاي كه سرتا سر ورق عمر زنگيمان را پر كرده است. براي گاهي اوقات هم كه شده حتي براي لحظه اي به پنجره ي گلهاي زندگيمان نگاه كنيم.

حتي گلها هم به سبز بودن و سبز زيستن ايمان دارند اما اگر آب را از رگ وجوشان قطع كنيم چيزي جز پژمردگي و زرد بون نصیبشان نخواهد بود.

گلهاي بسياري هستند كه به ما چشم دوخته اند تا با آب زندگي  به انها سبز بودن را هديه كنيم.

اگر به اطرافمان به خوبي نگاه كنيم ميبينيم كه مي توان با يك ليوان آب هر چه قدر كوچك هم كه باشد زندگي گلهاي زيادي را از زرد شدن نجات داد و اميد سبز بودن را در آنها زنده كرد.